عبد السلام بن محمّد الحرّ العاملي المشغري « 1 » عموى والد « ح مل » و جدّ امى او . عالم عظيم الشأن جليل القدر زاهد عابد ورع فقيه محدّث ثقه ، كم‌نظير در زهد و عبادت ، تلميذ پدر و برادرش شيخ على و صاحب معالم و مدارك ، صاحب رسائلى در مقنطرات و رساله‌اى در جمعه و ارشاد المنصف البصير إلى طريق الجمع بين أخبار التقصير و غيرذلك . « ح مل » گفته كه ، من قرائت كردم بر او به سن ده سالگى و او ماهر در فقه و عربيت و حسن التقرير و حافظ مسائل و نكت بود و در سن هشتاد نابينا شد پس در آن وقت قرآن را حفظ نمود و از نود گذشت كه وفات كرد و من او را مرثيه گفتم به قصيده‌اى طولانى : مضى طود حلم بحر علم لفقده * تكاد الجبال الراسيات تزعزع فغاضت بحار العلم يوم وفاته * و فاضت عليه للمكارم أدمع پس هشت بيت ديگر نقل كرده آن‌گاه گفته كه مرثيه گفتم او را به قصيدهء طولانى ديگر و پانزده بيت از آن را نقل كرده كه از جمله آنها اين چند بيت است : آه ! مما جنت يد الموت فى * أكمل أهل العلى و خير الأنام زاهد عابد تقي نقي * طاهر النفس عالم علام كان يدعى عبد السلام فأضحى « 2 » * سيدا مالكا لدار السلام قدس اللّه روحه و سقاه * من غمام الرضوان غيث السلام شيخ على برادر « ح مل » در در مسلوك « 3 » فرموده كه وفات جدم در سنهء 1041 بوده و در مشغر جنب شيخ على بن رضوان به خاك رفت . عبد السميع بن فيّاض الأسدي الحلّي « 4 » شيخ عالم فاضل فقيه متكلم جليل ، صاحب كتاب تحفة الطالبيين في أصول الدين ، و

--> ( 1 ) . امل الآمل ، ج 1 ، ص 107 ( 2 ) . در ديوان « فأمسى » است ر . ك : پاورقى امل الآمل ، ج 1 ، ص 108 ( 3 ) . در المسلوك از برادر شيخ على ، آقا شيخ احمد است و خود محدّث قمى - رضوان اللّه تعالى عليه - نيز در صفحه . . . اشاره فرمود ، و اين‌جا احتمالا در هنگام استنساخ اشتباه شده باشد ( 4 ) . تكملة امل الآمل ، ص 263